Kolejna wojna z Krzyżakami wynikiem politycznych machinacji

Uchwała o wojnie z Zakonem Krzyżackim została przyjęta przez toruński sejm walny stanów pruskich 11 grudnia 1519 roku, 403 lata temu.

Krzyżacy od czasu zakończenia wojny trzynastoletniej w 1466 roku otrzymali w posiadanie Prusy Zakonne, uznając się jednocześnie za lennika Korony. Nie oznaczało to jednak końca zwierzchnictwa cesarza i papieża nad Zakonem. Wykorzystał to cesarz Maksymilian I walczący z Jagiellonami o wpływy dynastyczne w Europie – w  1501 roku zakazał wielkiemu mistrzowi (księciu Rzeszy z Wettynów) składania hołdu Janowi Olbrachtowi.

Papiestwo kilka lat później rozkazało Krzyżakom podporządkować się zależności lennej, lecz do 1509 roku cofnęło to przykazanie. Gdy dwa lata później wielkim mistrzem został Albrecht Hohenzollern (siostrzeniec króla Zygmunta Starego) w Toruniu odbył się sąd rozjemczy mający ustalić warunki złożenia hołdu, lecz bez skutku.

W międzyczasie jednak na Litwę uderzyło Wielkie Księstwo Moskiewskie, sprzymierzone z Rzeszą, co rozpoczęło I wojnę polsko-rosyjską. Wielki mistrz, jako wasal polskiego króla, miał obowiązek wesprzeć zbrojnie swojego zwierzchnika, lecz Albrecht odmówił. Korona uznała ten czyn za felonię, co było w świetle prawa casus belli do podjęcia działań przeciwko Krzyżakom.

Zygmunt w 1515 roku osiągnął porozumienie z Rzeszą, wobec czego Zakon pozostał osamotniony z groźbą wypowiedzenia mu wojny przez Polskę, co też się stało cztery lata później.

Zobacz również:

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Scroll to Top